اعتراض قانونگذاران آمریکا به بی عملی دولت در حفاظت از مخالفان ایرانی –

در جلسه ای که در ساختمان کنگره آمریکا برگزار شد، اعضای ارشد کمیته های امور خارجی، قضایی و امنیت داخلی کنگره مراتب اعتراض خود را نسبت به آنچه بی عملی وزارت خارجه آمریکا برای تأمین امنیت و حفاظت هزاران مخالف ایرانی در کمپ لیبرتی عراق خواندند، ابراز کردند.
قانونگذاران، ادامه کمک مالی دولت آمریکا را به عراق، با توجه به این که نخست وزیر این کشور نوری مالکی از رفتار انسانی با ۳۱۰۰ ساکن لیبرتی طفره می رود، زیر سؤال بردند.

قاضی تدپو، رئیس زیرکمیته تروریسم و منع تکثیر تسلیحات کشتار جمعی اظهار داشت: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که در مقام یک ملت، آزادی را در کمپ لیبرتی تأمین کنیم. یکی از گامهایی که ما می توانیم اتخاذ کنیم… این است که ساکنان را به کمپ اشرف بازگردانیم… متأسفانه، کمپ لیبرتی مکانی امن برای ساکنان اشرف نبود. بنابراین ما باید به آنها کمک کنیم تا به اشرف بازگردند».

خانم شیلا جکسون لی، عضو کمیته های قضایی و امنیت داخلی کنگره نیز گفت: وقتی دولت عراق به حقوق بشر ساکنان در کمپ لیبرتی احترام نمی گذارد چرا دولت آمریکا هم چنان به چنین دولتی کمک مالی می رساند؟ اگر دولت عراق گوش شنوا ندارد، ما باید کاری کنیم که آنها به این حرفها گوش دهند

رندی وبر، نماینده از اعضای کمیته امورخارجی کنگره، با اشاره به حمله موشکی روز نهم فوریه به لیبرتی که منجر به کشته شدن هشت تن از ساکنان و مجروح شدن دهها تن دیگر شد، گفت: «به خاطر طرحهای رژیم ایران ساکنان را از اشرف به کمپ لیبرتی منتقل کردند، ما باید پیام قوی ارسال کنیم.
ما باید قویاً این پیام را به رژیم ایران بفرستیم که چنین وضعیتی دیگر قابل تحمل نخواهد بود.

استیو کوهن، عضو کمیته قضایی، نیز گفت: «ساکنان کمپ لیبرتی قابل ستایش هستند. آنها برای آزادی در ایران مبارزه می کنند. … از (آنها) باید در مقابل حملاتی نظیر آنچه در فوریه روی داد، حفاظت شود».

کنفرانس در کنگره آمریکا محکومیت سرکوب و نقض حقوق بشر در ایران و حمله جنایتکارانه موشکی به لیبرتی

فراخوان به انتقال مجاهدین به اشرف برای تأمین امنیت

شیلا جکسون لی، دموکرات، عضو ارشد کمیته امنیت ملی و کمیته قضایی در مجلس نمایندگان:
از صبر و شکیبایی شما خیلی سپاسگزارم، و از قدرت و اراده شما متشکرم.
ما در طول سالیان گذشته تلاشهای بسیاری کرده ایم و موفق بوده ایم. گرچه ما راه بسیار بسیار طولانی در پیش داریم. من فکر می کنم وقتی که شما مراقبت جان مردم را در اختیار دارید، هم چنان که دولت عراق دارد، نمی توان بهانه های مداوم را که موجب از بین رفتن جانهای گرانبهای عزیزانمان، و خانواده هایمان می شود را تحمل کرد.
من بسیار خشمگین هستم، شما می دانید که ما این راه را بیش از ۱۰سال پیش آغاز کرده ایم، و اخیراً راجع به کمبود کمکهای درمانی صحبت کرده ایم. بسیاری از ما سالهای گذشته در عراق بوده ایم و پس از جنگ عراق و در زمان دولت کنونی و رئیس دولت جدید، نگرانیهایمان را ابراز کرده ایم.
به دولت ما، هم جمهوریخواهان، هم دموکراتها تعهد داده شد. وزیر خارجه آمریکا با به رسمیت شناختن موقعیت و آزادی سازمان مجاهدین خلق ایران به شما قول داد و سازمان مجاهدین برای پایان بخشیدن به این فجایع و نشان دادن واقعیت، مبارزه کرد.
بنابراین فکر کنم که اکنون وقت آن فرا رسیده که گردهمایی داشته باشیم و اعتراض کنیم، هم چنان که شما کرده اید، اعضای کنگره را در این موارد آگاه کنیم، هم چنان که شما کرده اید و می کنید.
من با خشم آقای ”کری“ وزیر خارجه آمریکا موافقم و می دانم که کارهایی باید انجام داد. اما کاری که من می خواهم انجام دهم این است که این موضوع را با بالاترین مقامهای وزارت خارجه در میان بگذارم، برای این که دولت عراق از گوش دادن خودداری می کند.
بنابراین من معتقدم این خیلی مهم است که در پایان این مسأله را به کمیته تخصیص بودجه ببریم، البته من در این کمیته نیستم، ولی می توانیم این سؤال را عنوان کنیم که چرا ما باید هم چنان به عراق کمک مالی کنیم در حالی که آنها نمی توانند حقوق بشر را در کمپ لیبرتی رعایت کنند. اگر آنها گوش نکردند باید شرایط را تغییر دهیم تا مطمئن شویم که به درخواستهای ما گوش فرا می دهند.
پس من امروز با شما همدلی و همدردی می کنم، چون ما عزیزانمان را از دست داده ایم، و از شما خواهش می کنم که فعالیتهایتان را بیشتر کنید و به خاطر کارهایی که عراق می کند از نماینده خود بخواهید که خواهان یک قطعنامه در کنگره بشود که هر گونه بودجه را برای عراق کاهش دهد. من مطمئناً به چنین قطعنامه یی رأی خواهم داد.
من فکر می کنم کاری که آقای ”کری“ وزیر خارجه آمریکا و دولت ما انجام داده و خشم خود را ابراز کرده، بسیار مهم است و سفیر ما در عراق باید این مسأله را در دستور کارهای بسیار بسیار مهم قرار دهد.
از عزم راسخ و پا فشاری شما تشکر می کنم.
بگذار همه بدانند شما دوستان فراوانی در آمریکا دارید. من به شما تعهد داده ام و کوتاهی نخواهم کرد.

تد پو، جمهوریخواه، رئیس زیرکمیته تروریسم و منع تسلیحات کشتار جمعی در کمیته خارجی مجلس نمایندگان:
متشکرم، از همگی شما متشکرم، مخصوصاً از دوستانم که از ایالت بزرگ تگزاس به این جا آمده اند.
ما هنوز آماده باش هستیم، ما هنوز در حال جنگ برای تحقق بخشیدن به مهمترین آرمان موجود در میان همگی مان در جهان هستیم و آن این نظریه و باور در وجود ماست که جدا از این که در کجای این دنیا قرار داریم، همگی می خواهیم که آزاد باشیم. که از دست ستمگران، دیکتاتورها، و افراد سرکوبگر آزاد باشیم.
در آن سوی دنیا، کسانی که در این اتاق هستند بهتر می دانند، یک مکان خیلی کوچکی وجود دارد به نام کمپ لیبرتی، که ساکنانش بر خلاف اسم آن، آزادی ندارند.
اما آن موجود کوتوله بیابان احمدی نژاد، بهمراه دولت عراق دارند کاری می کنند که من فکر می کنم به عمد می خواهند جلوی آزادی را در کمپ لیبرتی بگیرند، چیزی که می خواهیم خیلی ساده و یک درخواست خیلی آسان است، آخر این کمپ محل امنی نیست وگرنه این افراد که عکسشان روی آن دیوار است، این (۸) تن الآن کشته نشده بودند، در فوریه امسال به قتل نرسیده بودند.
دنیا باید این افراد را به خاطر بسپارد، نباید آنها را به فراموشی بسپارد، شما آنها را فراموش نکرده اید و ما به عنوان ملت آمریکا نیز نباید آنان را فراموش کنیم، چون ما ملتی هستیم که اولین مبلغان حقوق بشر و آزادی انسان هستیم. ما باید مطمئن شویم که کار ما در کمپ لیبرتی به خوبی به پایان رسیده است، و آن زمانی است که آنان در امنیت هستند.
کاری که ما باید بکنیم این است که مطمئن شویم که تی والها به جای خود بازگردند، این جا من یک نمونه کوچک آن را دارم، آنها را برگردانید تا ساکنان امنیت داشته باشند. ما به عنوان یک ملت باید مطمئن باشیم که کمپ لیبرتی امن است.
کار دیگری که ما می توانیم انجام دهیم این است که در حالی که به سازمان ملل و آمریکا کمک می کنیم که آنها را به دیگر کشورها منتقل کند، بگذاریم که ساکنان به کمپ اشرف باز گردند، که حداقل مکانی است که آنها می توانند در آن برای مدتی بمانند، متآسفانه به ما ثابت شده است که کمپ لیبرتی جای امنی برای ساکنان کمپ نبود، پس آنها باید به کمپ اشرف بازگردند.
من امیدوارم که باز شما را ببینم، قبل از این که به آن نقطه برسیم باز شما را در واشینگتن ببینم، تا روزی که همگی باهم در تهران به جشن و شادی بپردازیم.

استیو کوهن، دموکرات، عضو ارشد کمیته قضایی مجلس نمایندگان:
با تشکر و صبح به خیر. صحبت کردن بعد از تدپو کار ساده ای نیست. او یک نماینده بسیار برجسته است، کسی که به حقوق بشر و آزادی معتقد است. ما درباره موضوعات مشابهی هم نظر هستیم. او جمهوریخواه است و من دموکرات هستم. او از ایالت تگزاس و من از ایالت تنسی هستم. سالها پیش ما تکزاس را نجات دادیم. ولی ما با هم روی موضوعات زیادی کار می کنیم. من بسیار مفتخرم که اسم او و من روی قطعنامه ۸۹ هست. کاری که شما می کنید این است که شما به کسانی ارج می گذارید که به دنبال آزادی و دموکراسی در ایران هستند و کسانی که در کمپ لیبرتی هستند و کارشان قابل تقدیر است. هر چند شما در این جا، در آمریکا هستید، شما مردم ایران را فراموش نکرده اید. مردمی که برای آزادی در ایران مبارزه می کنند. و شما هم برای آزادی در ایران مبارزه می کنید. کارنامه کشور ما خیلی خوب نیست. حمایت ما از شاه کار اشتباهی بود. شاه برای مردم ایران خوب نبود. شاه فقط برای خود شاه خوب بود. و شما با شاه جنگیدید و می باید می جنگیدید و اکنون هم با رژیم فعلی مبارزه می کنید. مردم ایران مردم شریفی هستند.
رهایی، آزادی و حق آزادی بیان و حق آزاد بودن از رژیمهای سرکوبگر بخش مهمی از یک جامعه پیشرفته است که نه فقط باید در آمریکا باشد، بلکه در سراسر جهان اشاعه پیدا کند. لذا دفتر من و کارمندان من مفتخر هستیم که روی این موضوع کار می کنیم. رژیم ایران نباید به صحنه های فجیعی از قبیل حلق آویز در ملأعام روی بیاورد. این نوع رفتار، رفتار انسانی و عادلانه نیست. و ساکنان کمپ لیبرتی می باید در مقابل حملاتی مشابه آنچه در ۹فوریه رخ داد، مورد حفاظت قرار گیرند. من تصاویر قربانیان را که می بینیم عزمم بیشتر جزم می شود. افراد نمی باید جان خود را به این شیوه از دست بدهند. لذا از فعالیتهایی که می کنید تشکر می کنم. من به مبارزاتم در حمایت از آرمان شما تا موفقیت آن ادامه می دهم. با تشکر از همه شما.

رندی وبر، جمهوریخواه، عضو کمیته خارجی در مجلس نمایندگان:
متشکرم،
شاید شما بدانید، من عضو کمیته خارجی کنگره هستم، و از اعضای زیرکمیته خاورمیانه و آفریقای شمالی نیز هستم. بهمین دلیل من چیزهای زیادی راجع به ایران، و این که چه بلایی سر مردم ایران می آید، و تمام اغتشاشی که آنجا وجود دارد، فرا گرفته ام. همچنین در مورد آداب و رسوم شما، فرهنگ شما یاد گرفته ام، و مخصوصاً با ظلم و ستمی که رژیم ایران بر مردم می کند، و تلاشی که رژیم ایران در از هم پاشیدن دوستان شما انجام می دهد، و سعی در متلاشی کردن آنان در کمپ اشرف و کمپ لیبرتی دارد، ظلمی که باعث کشته شدن چند نفر شده است، نیز آموخته ام.
من دوستان شما را برای مقاومت بیکرانی که در مقابل شکنجه و فشار کرده اند تحسین می کنم. صبر و تحمل رنج و شکنجه بسیار بسیار سنگین و بزرگی که بر آنان رفته است قابل تحسین و ستودنی است. ما حتماً باید این موضوع را برای مردم آمریکا به عنوان یک نمونه یاداشت کرده و یادآور شویم، سطح از خود گذشتگی آنان غیرقابل باور است.
من به همراه تمامی همکاران خود و نمایندگان کنگره آمریکا از کاری که شما می کنید حمایت می کنم. و به شما قول می دهم که هرشکل ممکن به کمک به شما ادامه خواهیم داد. امیدوار باشید و بدانید که شما تنها نیستید، ما تلاش خواهیم کرد تا مطمئن شویم که به شما کمک خواهد شد. ما مخصوصاً در مورد کمپ باید مطمئن شویم که شرایط تغییر خواهد کرد، ما باید مطمئن شویم که آنها محل مناسب زندگی خود را باز خواهند یافت.
من به شما قول می دهم که تا حد امکان به شما کمک خواهم کرد. در همین راستا من به قطعنامه تحریمها علیه رژیم ایران رأی دادم، ما باید به دولت ایران علامت قوی بدهیم که این وضعیت دیگر قابل تحمل نخواهد بود.
من سپاسگزارم که شما این موضوع را مطرح کرده و به اطلاع ما رسانده اید، ما این مسأله را در مقابل کمیته، کمیته خارجی، قرار خواهیم داد، و به شما تا جایی که بتوانیم کمک خواهیم کرد.
بسیار متشکرم

پروفسور ایوان ساشا شیهان، مدیر برنامه مذاکرات و حل و فصل تخاصمات در دانشکده امور عمومی دانشگاه بالتیمور:
خانمها و آقایان، همان طور که می دانید، در روز نهم فوریه، کمپ لیبرتی هدف یک حمله موشکی و خمپاره ای قرار گرفت. هشت نفر جان خود را از دست دادند
برخی از شما می دانید که شورای ملی مقاومت ایران اوایل این ماه دفتر خود را در واشینگتن بازگشایی کرد. و این سفارتخانه صدای ارزشمندی برای اپوزیسیون ایران در واشینگتن خواهد بود.
فکر می کنم شما هم با من موافقید که وزیر خارجه کلینتون وقتی نام اپوزیسیون را در ماه سپتامبر از لیست تروریستی حذف کرد، شجاعت نشان داد. اما الآن وقت آن رسیده که در آستانه انتخابات در تابستان نیروهای آزادی و دموکراسی رها شوند و تغییر رژیم از داخل ایران مورد حمایت قرار گیرد.
اپوزیسیون ایران که توسط شورای ملی مقاومت و سازمان مجاهدین خلق نمایندگی می شود تنها جنبش مردمی است که آمادگی هدایت ایران به سمت قرن بیست و یکم و آینده ای سازنده تر را دارد.
اگر این کنگره گوش می دهد، اگر این دولت گوش شنوا دارد، پیام من روشن است. و من با «تد پو» موافقم که وقت آن رسیده که کنگره دست به اقدام بزند، تغییر رژیم از داخل تنها راه عاقلانه است. و سران رژیم می خواهند توجهات را از این مشکلات داخلی از طریق سرکوب مخالفان، خاموش کردن صدای اقلیتها و متحد شدن با مستبدین جهان و مهندسی انتخابات منحرف کنند. در آستانه انتخابات، این کنگره می تواند گامهای پیشگیرانه و مهمی را اتخاذ کند. اگر رهبرانی که شما از آنها خواهید شنید، و آنها که خارج از این محل هستند، به دموکراسی علاقه دارند، من از آنها می خواهم و شما هم باید از آنها بخواهید، که اعلام کنند که شرایط کمپ لیبرتی مطابق استانداردهای بین المللی امنیتی و زندگی نیست. آنها باید اصرار کنند که ساکنان به کمپ اشرف بازگردانده شوند تا به طور امن به کشورهای دیگر منتقل شوند. اعضای این کنگره باید شقاوت و سرکوبگری و ماهیت اصلاح ناپذیر رژیم بنیادگرا را تقبیح کنند. و خواهان آن شوند که دولت اوباما و رهبران جهان از تقاضای مذاکرات اتمی بیشتر صرفنظر کنند و باید از خواسته های دموکراتیک مردم در ایران حمایت کند.
خانمها و آقایان، من فی الواقع یقین دارم که اگر ما این گامها را برداریم، از بهار ایرانی حمایت خواهیم کرد که منجر به تهران دموکراتیک خواهد شد و در آینده نزدیک ما نه در واشینگتن بلکه در یک تهران دموکراتیک و آزاد و توسعه یافته یکدیگر را خواهیم دید.

پروفسور ریموند تنتر، رئیس کمیته سیاست ایران و عضو ارشد سابق شورای امنیت ملی آمریکا
جای خوشوقتی است که این جا حضور دارم.
ایده مذاکرات هسته یی با ایران، همراه با چشم انداز انتخابات جعلی در ماه ژوئن، مضاف بر نقض حقوق بشر، این سه موضوع به نظر می رسد با هم خوب چفت می شوند.
اجازه دهید من این جا مکث کنم و در مورد داستان پشت داستان در مورد این سه موضوع مذاکرات، نقض حقوق بشر و انتخابات – صحبت کنم و آن داستان، تاثیر جنگ داخلی سوریه بر عراق است. نه فقط آنچه را در لیبی، تونس و مصر اتفاق افتاد. این درست در همسایگی در سوریه است که در حال سرریز شدن به عراق است.
یکی از اثرات اصلی جنگ داخلی در سوریه این است که رژیم ایران از نظر موقعیت استراتژیک در موضع پایین تری نسبت به گذشته است. موقعیت استراتژیک برای رژیم ایران ضعیف شده است. در واقع، آنچه اتفاق افتاده این است که رژیم ایران اکنون در موضع دفاعی است.
اکنون زمان آن است که مجدداً در سیاست به تمرکز بر مردم ایران به جای تمرکز روی رژیم ایران بپردازیم. قیام عرب و انتخابات ۲۰۱۳ماه ژوئن در ایران به واشینگتن پنجره ای را ارائه می کند که قبلاً از آن برخوردار نبود.
من استدلال کرده ام که رئیس جمهور باید حامیان خارج کشوری مردم در خیابانهای ایران را توانمند سازد. تبعیدیان بسیار مهم هستند. چرا مهم هستند؟ به خاطر این که آنها به شما نشان می دهند که چه کسی در داخل کشور از چه گروه اپوزیسیونی حمایت می کند. واقعیت این است که شورای ملی مقاومت ایران بیشترین تعداد از مردم ایران را نسبت به سایر گروهای اپوزیسیون نمایندگی می کند. علت هم این است که افراد بیشتری در تظاهراتی که در حمایت از شورا برگزار می شود، شرکت می کنند. این یک شاخص است.
دلیل دیگر که من می گویم مردم در داخل ایران پشتیبان شورای ملی مقاومت ایران هستند این است که خود شورا توسط رژیم بیش از همه گروه های مخالف دیگر مورد حمله قرار می گیرد. یکی از چیزهایی که ما کشف کردیم این است که سازمان مجاهدین خلق در رسانه های رژیم ۳۵۰% بیشتر از همه گروه های مخالف دیگر مورد حمله قرار می گیرد.
این جلسات یک علامت سیاسی به رژیم می دهد که همه گزینه ها واقعاً روی میز هستند،
اما مهم ترین گزینه برای رژیم، تغییر رژیم است.

بروس مک کولم، مدیر اجرایی سابق فریدامهاوس و رئیس ابتکار جهانی برای دموکراسی:
بیایید در مورد شرایط کمپ لیبرتی صادق باشیم. این کمپ مشکل ما و ساخته و پرداخته خود ما است. مقامات آمریکا دروغ گفتند، سازمان ملل دروغ گفتند تا ساکنان کمپ اشرف را قانع کنند که به کمپ لیبرتی بروند. باید در این رابطه صادق باشیم. افرادی که تصاویرشان را روی این دیوار می بینید، کشته شدند در حالیکه کارت هویتی داشتند که دولت ما به آنها داده بود و روی آنها نوشته شده بود که افراد غیرمسلح حفاظت شده هستند. ما به ساکنان کمپ اشرف گفتیم که ما طبق کنوانسیون چهارم ژنو از شما حفاظت خواهیم کرد. دولت قبلی آمریکا گفت که مالکی به طور کتبی به رئیس جمهور آمریکا قول داده است که او طبق کنوانسیون چهارم ژنو از ساکنان اشرف حفاظت خواهد کرد.
باید روشن ساخت که این موضوع مربوط به آمریکا است. قول و اعتبار آمریکا در میان است. شک نکنید که ما در مورد عراق اشتباه کردیم. اما حداقل این یک قول جدی در کار بود که ما به این افراد دادیم. بیایید در این افتضاحی که در عراق به وجود آمده حداقل به یک قول خودمان وفا کنیم.
اکنون ما شاهد بهار عراق هستیم. در ماههای اخیر، در شش استان عراق، تظاهرات مردم عراق علیه دولت مالکی وجود داشته است. آنها اعتراض کرده اند چون دولت خدمات ارائه نمی دهد و فرصتهای اقتصادی را از بین برده است. و این مضمون مشترک اعتراضهای دنیای عرب است. اما آنها همچنین علیه نفوذ رژیم ایران در پهنه سیاسی عراق اعتراض می کنند. در ماههای اخیر هزاران نفر تظاهرات کرده اند. اگر در رابطه با بوستون و تصاویر آن فکر می کنید، دیروز در شهر حویجه، ۷۰ تا ۲۰۰ شهروند عراقی به دست ارتش عراق کشته و مجروح شدند. این سرسام آور است. سرسام آور است. و این همیشه اتفاق می افتد. ما اطلاع یافته ایم که مالکی، که به قول مقاله خودش در روزنامه واشینگتن پست «متحد استراتژیک» ما است، به طور جنون آمیزی مردم را اعدام می کند، حداقل ۷۰ اعدام سیاسی اتفاق افتاده است.
در سپتامبر دولت عراق ۱۰۰هزار نفر را زندانی کرده بود. اتهام هیچیک از آنها معلوم نیست. دادگاهها هیچ حکمی صادر نکرده اند. آنها هیچ وکیلی ندارند. بنابراین، ۱۰۰هزار نفر در زندان حبس شده اند.
آمریکا باید قوی باشد و قاطعانه حمایت از حقوق بشر در عراق را اعلام کند. حرفها در رابطه با از دست دادن جانها و پول و مال آمریکا به کنار، حداقل از اصول خودمان باید دفاع کنیم. و در مقابل مالکی بایستیم. مالکی می خواست به زعم خودش حاکمیت عراق را با از بین بردن ساکنان اشرف برقرار کند. او در این راستا خیلی تلاش کرده است و حریم هوایی عراق را به رژیم ایران بخشیده تا رژیم به حزب الله و رژیم سوریه مزدور و سلاح بفرستد. و او اجازه داده که افراد از عراق به سوریه بروند.
در ماه دسامبر گذشته، کتابخانه کنگره گزارشی صادر کرد که توسط مقامات امنیتی در پنتاگون تهیه شده بود و می گفت که هدف شماره یک رژیم مجاهدین و شورا هستند و تمامی تمرکز رژیم در این سالها همین بوده و در سالهای اخیر این تمرکز بسیار شدت یافته است. در ماههای اخیر در آستانه انتخابات رژیم آنها را هدف قرار می دهد، این اپوزیسیون رژیم است. سایرین برای رژیم اهمیت ندارند. در ایران نه تنها سرکوب رأی دهندگان بلکه سرکوب سیاسی افراد و احزاب وجود دارد. بنابراین واقعاً مهم نیست که چه کسی کاندید می شود چون آنها خط رژیم را پیش می برند.
ما شاهد جنبش سبز بودیم. من از آن دفاع می کردم اما بیایید صادق باشیم، جنبش سبز هیچ وقت خواهان تغییر رژیم نبود. بلکه خواهان ترمیم و احیای اهداف اصلی نظام بود. مدافع رفرم واقعی، دموکراسی واقعی و کثرت گرایی واقعی نبود. بلکه واکنشی بود به حذف برخی گروه های قدرت و نه چیزی معنی دار. در این جنبش نیروهای مردمی وجود داشتند و در نهایت به شعارهای مجاهدین نزدیک شد. شعارهای مجاهدین در این تظاهرات بارز شدند. ما از روی میزان توجه و تمرکز رژیم بر روی مجاهدین و شورا و افزایش آن می بینیم که این سازمانی است که آنها بسیار بسیار جدی می گیرند، سازمانی که آنها آن را به عنوان تهدید حیاتی رژیم می بینند. در واقع ایده های این سازمان است که تهدید حیاتی دارد. تهدید حیاتی ایده ها است، این که آنها استبداد مذهبی را رد و نفی می کنند. و این پیام اصلی است. بسیار متشکرم.

 
 
 

اتحاد انجمنها برای ایران ازاد شبکه ای از انجمنها در اسکاندیناوی میباشد که پیرامون موضوع موارد نقض فاحش حقوق بشر توسط روحانیت و رویای یک تغییر دموکراتیک در ایران است گرد هم امده اند...