خادم: مسئولین ، شما هم باید به میدان بیایید و اگر قرار به باختن است، «با هم ببازیم…»

قسمتهایی از بیانیه رسول خادم

ضمن تشکر از محبت همه اعضای عزیز و محترم خانواده بزرگ کشتی ایران نسبت به این حقیر، بعنوان عضو کوچک این خانواده پرافتخار، تقاضا دارم در کنار کشتی بمانید و لحظه ای آن را رها نکنید. کشتی باندازه کافی تنها است….
حکایت من هم داستان خسته شدن و تسلیم شدن نیست،
بگذریم…
نکته دیگر اینکه، در این چند روز، در مواجه با برخی از اظهار نظرهای مقامات محترم وابسته به نهادهای سیاسی و بعضا ً نظامی درباره صحبت های اعلام شده از سوی بنده، درباره رقابت ورزشکاران ایرانی با نمایندگان رژیم صهیونیستی، بسیار متعجب شدم.

این عزیزان یا واقعاً متوجه موضوع نمی شوند و یا خود را به ندانستن می زنند.

بنده هیچ مرجعیت و مسئولیتی در قبال اینکه ورزشکاران ایرانی با چه کشوری مسابقه بدهند یا ندهند، نداشته و ندارم…….اینگونه موضوعات مراجع خود را دارد…

تمام سخن من به عزیزانی که نام«رژیم صهیونیستی» آنها را بیاد خط قرمز نظام سیاسی می اندازد این است که، اگر به آنچه می گویید به عنوان یک اصل در مواضع نظام سیاسی کشور اعتقاد دارید، به شهید مصطفی چمران و سردار قاسم سلیمانی تاسی نمایید، سلاح بردارید و پیشاپیش ورزشکاران ملی پوش حرکت کنید. نه اینکه قهرمانان ملی را سپر بلای خود قرار دهید.

شما می توانید رسما و با صدای بلند مواضع نظام سیاسی ایران را در ارتباط با عدم انجام مسابقه با حریفان رژیم صهیونیستی به کمیته بین المللی المپیک اعلام کنید و در این مسیر از توان دیپلماتیک خود نیز استفاده نمایید.

حال ما قهرمان ملی را منفعلانه و مظلومانه جلو می فرستیم، بدون هیچ حمایت دیپلماتیکی. بعد مجبور می شویم برخلاف ادعایمان از ورزشکار بخواهیم پیش از مواجه با رژیم صهیونیستی، ببازد و یا مریض شود….

اما متاسفانه گویا قهرمانان ملی و اهمیت افتخاراتی که برای مردم ایران کسب می کنند، برای رجال مسوول یک نوع سرگرمی اجتماعی است، که بود و نبود آن چندان هم فرقی نمی کند. از اینروست که به راحتی قهرمان ملی را بدون هیچ حمایتی به میدان جنگ می فرستیم.

جالب تر اینکه، در زمان تحلیل موضوع، شما هم در کنار سایرین می ایستید و قهرمانان ملی، مربیان و فدراسیون های آنها را، متهم به بی عرضگی می کنید که نتوانسته اند مدیریت کنند تا ما به رژیم صهیونیستی نخوریم.

جامعه امروز ما بیش از همیشه به قهرمانان ملی اش نیاز دارد.

من به عنوان یک مربی، چگونه بپذیرم در حالیکه مسئولین مستقیم این موضوع، خود را کاملاً کنار کشیده اند، به قهرمان ملی مردمم بگویم «باید ببازی»
به شما میگویم، شما هم باید به میدان بیایید و اگر قرار به باختن است، «با هم ببازیم…»
بی تفاوتی شما نسبت به جایگاه قهرمانان ملی و ناراستی در رفتار و گفتارتان که هم شعار عدم

باید که ز داغم خبری داشته باشد
هر مرد که با خود جگری داشته باشد
حالم چو دلیری است که از بخت بد خویش
در لشکر دشمن پسری داشته باشد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: