محمود نيشابوري: به سينه سرخان, شهداي سرفراز 19 فروردين

سحرگاهان ، با سرود آزادي بر لب،

بسوي مرگ گام بر مي داشتند،

چه زيبا مي خواندند نغمه رهايي را،

چشمشان آتش فشان عشق خلق بود،

قلبشان شور آزادي و گنجينه ماندگار آرمانشان بود

در افق تيره و تار وطن خورشيد را نشان كرده بودند،

و در خورشيد ذوب شدند

اما، آنچه دلاوران ديدند:

ضعف و زبوني و وحشت دژخيمان و اضمحلال آنها بود

آنها، گردنفراز ايستادند و بر اهريمنان خنديدند

آري آنها در مهر و علايق خلقشان ماندگار شدند

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: