وبلاگ شب آوازها – سوی بالا و بالاتر شدن

tolooخواهر شهيدم ژيلا طلوع در وصيتنامة كوتاه خود دو بيت از شعري را نوشته است كه بيان حال خودش و نشان دهنده شخصيت فداكار و از خود گذشته اش است. او نوشته:

سوي بالا شد و بالاتر شد

راست به مهر فلك ، همسر شد

لحظه اي چند بر اين لوح كبود

نقطه اي بود و سپس هيچ نبود.

اين شعر را دكتر خانلري در منظومة عقاب و زاغ سروده است. داستاني عبرت انگيز بر اين مبنا كه «گويند زاغ سيصد سال بزيد، و گاه عمرش ازين نيز بگذرد…. عقاب راسي سال عمر بيش نباشد».

داستان تكان دهنده عمري دراز و «از همه سو خواري» و سراسر «وحشت و نفرت و بيزاري» داستاني كه بالاخره عقاب به زاغ مي گويد:

سالها باش و بدين عيش بناز

تو و مردار تو و عمر دراز

من نيم در خور اين مهماني

گند و مردار تو را ارزاني

داستان همه كساني كه بر چند روزة دنيا چشم ندوخته اند. و قبل از هرچيز به مقاومت و شرافت خود فكر مي كنند. به آرمان خود مي انديشند و به پايداري و سخت كوشي و پرداخت لحظه به لحظة بها براي حفظ آرمان. عميق ترين و معروف ترين اين پايداري عاشوراي حسيني است و داستان امام حسين و كربلا. اينان دل به دريا افكنان هستند. نه از مرگ هراس دارند و نه به زندگي چسبيده اند. بي باك و پرشور نه از تيغ دشمن هراس دارند و نه از نيش گرگان در لباس ميش. تنها يك وظيفه براي خود مي شناسند و در مسير انجام آن وظيفه از هيچ كوشش و فداكاري دريغ نمي كنند. مجاهد والامقام ژيلا طلوع خود از اين نمونه انقلابيون بود. و علاوه بر آن كه داوطلبانه در لشكر فدايي اشرف نام نوشت، در آخرين صحنة حيات خود زيباترين زيبايي هاي يك مجاهد را رقم زد. او وقتي كه فرمانده خود، مجاهد قهرمان زهره قائمي، را در معرض تهديد ديد آغوش گشود تا از خود سپري براي حفاظت او بسازد و دريغ كه دشمن جرار قسي تر از آن است كه به تصور آيد.

اين درس بزرگ كساني است كه هيچ چيز سهمي براي خود نمي خواهند. بر اين لوح كبود نقطه اي هستند و «سپس هيچ نبود» و در برابر اين همه «هيچ بودن»، كه ما بي نام و نشاني مي خوانيمش، خيل رنگارنگ دشمن و مدعيان را بنگريد. دشمن با شليك بر شقيقة اسيران دست بسته خود را تعريف و معرفي كرده است. اذناب او را بنگريد كه اكنون چه الم شنگه اي راه انداخته اند براي «جان اعتصابيون ليبرتي و ساير كشورها». و اين مقاومت شگرف را كه تا امروز 82 روز است كه ادامه يافته و بزرگترين اعتصاب غذاي جهاني در تاريخ مبارزات مردمي براي آزادي است را عملي پوچ معرفي مي كنند و براي جان آنان كه در اين مسير به شهادت خواهند رسيد اشك تمساح مي ريزند. و شگفتا از وقاحت و دجاليت اذناب خميني! كه حتي پا را فراتر مي گذارند و خون شهيدان را به گردن «رجوي ها» مي اندازند و آنها را متهم به شكنجه علني اعضاي خود مي كنند. اين اراذل به راستي ذره اي از منطق «حسين»ي عاشورا خبر ندارند. و يا صرف ندارد به آن فكر كنند. زاغ هايي هستند كه به فكر زندگي سيصد سالة خود ، آن هم در غرب، هستند و به عقابان سپيد پروازهاي بلند ايراد مي گيرند. دو منطق بر اين دو عده حاكم است. منطق مقاومت و منطق تسليم و پذيرش ذلت. زاغ ها كورتر از همة كوران عالم اصلا «مالكي» و «پاسدار سليماني» و «خامنه اي» و هيچ آخوند ديگري را در اين صحنه نمي بينند. بسيار هم طبيعي است. از سفلگان جبهه عوض كرده و به اردوي دشمن پيوسته كه نمي شود انتظار انصاف و مروت داشت. آنها انبان كينه و غيظ حيواني هستند و بر مسعود مي تازند چرا كه فرماندهي مقاومت را دارد. و پرچم ايستادگي را حتي براي لحظه اي رها نكرده است. به اين دونان بايد گفت اگر شما براي جان اعتصابيون ليبرتي دل مي سوزانيد و اشك مي ريزيد برويد قبل از رجوي با پيشواي او، حسين بن علي، تعيين تكليف كنيد كه گفته است: «ان لا يستقيم ديني الّا به قتلي فياسوف خذيني» از ديدگاه شما اولين مجرم حسين بن علي است كه نه به زن و بچه خودش رحم كرد و نه به جواني فرزندانش و نه به نصايح «اكابر» قوم. پرچمي افراشت و تا آخرين قطرة خون بهاي اعتقاداتش را داد. و به راستي «رجوي ها» چه گناهي مرتكب شده اند جز آن كه در زمانة تسليم، در روزگار خفت و خواري و روزهاي تصميم و استواري، ايستاده اند و همة ما را به ايستادگي مي خوانند. پس درود و هزار درود بر اعتصابيون ليبرتي و ساير كشورها. آنان كه با تني رنجور و چهره اي سر شار از اميد به پيروزي، عزم كرده اند تا درس بزرگ پايداري را يكبار ديگر به دشمن بياموزند. و  ننگ و نفرت بر آنان كه از سر فرود آوردن خود در برابر جلاد شرم نمي كنند و لعنت خدا و خلق بر آنان كه با زانو زدن در برابر دجالان پرشورترين حماسة تاريخ مقاومت را اين گونه لوث مي كنند.

كاظم مصطفوي

 

 
 
 

اتحاد انجمنها برای ایران ازاد شبکه ای از انجمنها در اسکاندیناوی میباشد که پیرامون موضوع موارد نقض فاحش حقوق بشر توسط روحانیت و رویای یک تغییر دموکراتیک در ایران است گرد هم امده اند...