از پشت میله‌های زندان تا قلب سازمان ملل؛ 

پیام رئیس جمهورمنتخب شورای ملی مقاومت ایران ، مریم رجوی،به کنفرانس به مناسبت روز جهانی علیه اعدام

مریم رجوی این سخنرانی را با ادای احترام به همه زنان ومردان شجاعی که در ایران به جرم مبارزه برای آزادی اعدام شدند، آغازکرد. او گفت: روز جهانی «نه به اعدام» به ‌طور خاص «نه» تمام بشریت به رژیم است؛ رژیمی که با اعدام و قتل‌عام تعریف می‌شود.

مریم رجوی؛ حمایت از کارزار و درخواست اقدام بین‌المللی

مریم رجوی در مواضع اعلام‌ شده خود ضمن حمایت از مبارزه علیه مجازات اعدام در ایران خواستار اقدام فوری جامعه جهانی برای متوقف کردن اعدام‌ها شده است.

او در پیام‌های مرتبط با روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، بر ضرورت حمایت از زندانیان سیاسی و پاسخگو کردن مسئولان نقض حقوق بشر تأکید کرده است.

در شرایطی که گزارش‌های حقوق بشری از افزایش نگران‌ کننده اعدام‌ها در ایران حکایت دارند، اعلام همبستگی جینا رومرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد، با کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام»، توجه تازه‌ای را به مبارزه زندانیان ایرانی علیه مجازات مرگ جلب کرده است.

رومرو اعلام کرد که روز سه‌ شنبه، ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، در حمایت از زندانیانی که هر هفته در اعتراض به اعدام‌ها دست به اعتصاب غذا می‌زنند، خود نیز به این حرکت اعتراضی خواهد پیوست. این اقدام در زمانی صورت می‌گیرد که کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» به صد و چهل‌ ودومین هفته خود رسیده و بنا بر بیانیه این کارزار، زندانیان در ۶۶ زندان ایران در آن مشارکت دارند.

پیوستن جینا رومرو به اعتصاب غذای «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام»

جینا رومرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه حقوق آزادی تجمع مسالمت ‌آمیز و تشکل ‌یابی، در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که به اعتصاب غذای «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» می‌پیوندد.

او تأکید کرد که مجازات اعدام در ایران علیه افرادی به کار گرفته می‌شود که از حقوق بنیادین خود، از جمله آزادی بیان، آزادی تجمع، آزادی تشکل ‌یابی و مشارکت سیاسی، استفاده کرده‌اند.

رومرو همچنین نسبت به بازداشت‌های غیرقانونی، نقض اصول دادرسی عادلانه و گزارش‌های مربوط به شکنجه و اعترافات اجباری هشدار داد و خواستار توقف اعدام‌ها و نظارت مستقل بر وضعیت زندانیانی شد که با خطر اجرای حکم مرگ روبه ‌رو هستند.

او در پیامی خطاب به زندانیان اعتصابی نوشت:

«آن‌ها پشت میله‌های زندان همه‌ چیز خود را به خطر می‌اندازند. من از بیرون به آن‌ها می‌ پیوندم.»

این موضع‌گیری از آن جهت اهمیت دارد که یک کارشناس مستقل حقوق بشر سازمان ملل، علاوه بر اعلام حمایت سیاسی و حقوقی، با اقدام نمادین خود می‌کوشد توجه افکار عمومی جهان را به مبارزه مستمر زندانیان ایرانی جلب کند.

مای ساتو؛ بازتاب یک پیام مهم در سطح بین‌المللی

مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل درباره وضعیت حقوق بشر در ایران، پیام جینا رومرو را در شبکه اجتماعی ایکس بازنشر کرد وآن را پیامی مهم دانست.

این واکنش، اهمیت موضوع را دوچندان می‌کند؛ زیرا مأموریت مای ساتو مستقیماً به بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران مربوط است و حمایت او می‌تواند به برجسته‌تر شدن موضوع اعدام‌ها و وضعیت زندانیان سیاسی در مجامع بین‌المللی کمک کند.

در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ نیز گروهی از کارشناسان سازمان ملل درباره افزایش اعدام‌ها و سرکوب مخالفان در ایران هشدار داده بودند و خواستار توقف فوری اعدام‌ها شده بودند.

مسئله تنها اجرای احکام قضایی نیست؛ هنگامی که اتهامات سیاسی با گزارش‌هایی از شکنجه، اعترافات اجباری، محرومیت از وکیل و نقض دادرسی عادلانه همراه می‌شوند، نگرانی درباره استفاده از مجازات مرگ برای خاموش کردن اعتراض و مخالفت سیاسی شدت می‌گیرد.

«سه ‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ ۱۴۲ هفته مقاومت مستمر

کارزار «سه ‌شنبه‌های نه به اعدام» از ژانویه ۲۰۲۴ با اعتصاب غذای گروهی از زندانیان سیاسی در زندان قزل‌حصار کرج آغاز شد و به ‌تدریج به زندان‌های دیگر کشور گسترش یافت.

زندانیان شرکت‌کننده هر سه‌شنبه، با خودداری از غذا خوردن، به مجازات اعدام اعتراض می‌کنند و خواستار دفاع از حق زندگی و کرامت انسانی هستند.

بر اساس بیانیه هفته صد و چهل‌ ودوم این کارزار، در روز سه ‌شنبه ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶، زندانیان در ۶۶ زندان ایران در اعتصاب غذا شرکت داشته‌اند.

این گستردگی نشان می‌دهد که اعتراض به اعدام‌ها دیگر محدود به یک زندان یا گروه خاصی نیست؛ بلکه به حرکتی مستمر و گسترده در میان زندانیان تبدیل شده است.

اهمیت این حرکت زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم برخی از زندانیانی که در اعتراض به اعدام‌ها مشارکت داشته‌اند، خود با خطر اجرای حکم مرگ مواجه بوده‌اند. آنان با وجود فشارهای زندان، تلاش می‌کنند صدای اعتراض خود را زنده نگه دارند.

خواسته اصلی این کارزار، توقف اعدام‌ها و اقدام عملی برای نجات جان زندانیانی است که در معرض اجرای احکام مرگ قرار دارند.

استروان استیونسون وپائولو کازاکا به اعتصاب غذای ” سه شنبه های نه به اعدام” پیوستند

استروان استیونسون، سیاستمدار پیشین اسکاتلندی و نماینده سابق پارلمان اروپا، از هواداران شورای ملی مقاومت ایران در سال‌های گذشته درباره اعدام‌ها، سرکوب زندانیان سیاسی و نقض حقوق بشر در ایران موضع‌گیری کرده است.

 حمایت او  تحول تازه‌ای در گسترش همبستگی بین‌المللی با زندانیان ایرانی است .

افزایش اعدام‌ها؛ زنگ خطری برای جامعه جهانی

در آستانه روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، گزارش‌های منتشرشده از سوی نهادهای حقوق بشری از افزایش چشمگیر شمار اعدام‌ها در ایران خبر دادند.

بر اساس گزارش خبرگزاری فعالان حقوق بشر، هرانا، که در ۹ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، دست‌کم ۲ هزار و ۳ نفر در فاصله ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ تا ۸ اکتبر ۲۰۲۶ در ایران اعدام شده‌اند. این آمار نسبت به دوره گزارش ‌دهی پیشین افزایش قابل‌توجهی را نشان می‌دهد.

همچنین سازمان‌های حقوق بشری درباره اعدام افرادی که در ارتباط با اعتراضات بازداشت شده‌اند، نگرانی جدی ابراز کرده‌اند. این سازمان‌ها خواستار توقف اجرای احکام اعدام ، رسیدگی عادلانه به پرونده‌ها و دسترسی زندانیان به وکیل مستقل شده‌اند.

در چنین شرایطی، اعلام همبستگی جینا رومرو با زندانیان اعتصابی، بازتاب حمایت مای ساتو، مواضع مریم رجوی و تلاش‌های دیگر فعالان و سیاستمداران مخالف اعدام، بار دیگر موضوع زندانیان ایرانی را به عرصه توجه بین‌المللی بازگردانده است.

از همبستگی نمادین تا اقدام عملی

اهمیت اقدام جینا رومرو در این است که تلاش می‌کند فاصله میان زندانیان و جهان بیرون را کاهش دهد. اما همبستگی، هر اندازه ارزشمند، زمانی می‌تواند تأثیر ملموس‌تری داشته باشد که به اقدام‌های مشخص منجر شود.

جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، دولت‌ها و نمایندگان پارلمان‌ها باید با پیگیری پرونده زندانیان در معرض اعدام، درخواست توقف فوری اجرای احکام اعدام، مطالبه دادرسی عادلانه و افزایش فشارهای دیپلماتیک، از صدور بیانیه‌های صرف فراتر بروند.

زندانیانی که هر سه‌شنبه در اعتصاب غذا شرکت می‌کنند، خواسته‌ای روشن دارند: پایان دادن به اعدام‌ها و دفاع از حق زندگی.

صدای آنان نباید پشت دیوارهای زندان محبوس بماند. هر روز تأخیر در اقدام برای نجات جان زندانیان در معرض اعدام، می‌تواند به بهای جان انسانی دیگر تمام شود.

نه به اعدام، نه به شکنجه ونه به استفاده از مجازات مرگ برای خاموش کردن صدای اعتراض؛ این باید به مطالبه‌ای جهانی تبدیل شود.