حمید نصیری: بمناسبت میلاد سازمان مجاهدین خلق ایران

                     

                               برای میلاد سازمان مجاهدین خلق

گوهر همیشه تابان خلق قهرمان ایران

                                                                                       حمید نصیری

گوهرِ رعنا 

شب آمد و شب ماند 

زمانٍ مغموم

تعريف دلتنگي بلند بود و تنهايي

و نان شب،

مرهون افتخار بندگي اجباري.

 دردا !

كه سكوت مزمن موروثي

شرمي بر نمي‌انگيخت

و شگفتا!

در هراس از تاج‌بسري كه

غَلتٍ تندٍ گويِ برفيش دره سقوط را مي‌پيمود

 از سايه‌هاي خود مي‌گريختند

شب آمد و شب ماند 

خنده‌ها نهان

چهره‌ها مقبوض

چشمها گريان

نه دهاني شايسته سخن گفتن بود

نه قلبي گنجايش دوست داشتن

سينه‌ها خالي از رنگ شادمانه‌يي 

و گوشها در انتظار نغمه‌يي 

كه ترسيم پله‌كان زندگي مي‌كرد.

شب شكست و شب پريد

از سه نام و سه فكر و سه رويا

در حشمت آسمان

برقي درخشيد و رعدي در كشيد

كه صخامت شب در آستانش فرو ريخت

چندانكه،

پلي شد ميان روح آب و دندان آتش

و دريا به زير پاي پسران طغيان برآمد

تا گوهري به ساز حماسة توفان، رعنا شود

و جغرافياي دريا را ترسيمِ ديگر كند

از سه نام و سه فكر و سه رويأ

شب شكست و شب پريد

من، مثل پدرم

برادر كوچكترم، مثل من

در جنبش بازويي شكفتيم

و خواهرم، نيمه گمشده‌اش را بازيافت

من،

 تو،

                او،

ما شديم

گوهر رعنا شديم.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: