جمشید پیمان: ” در میخانه ها باز است”

با درودهای صمیمانه، سال نو فرخنده باد، به امید. ازادی و ابادی ایران

درِ میخانه ها باز است           

شُکوهِ 

     صبحِ 

          فروردین

                 به چشمانم 

                             شکوفا شد

زمستان رفت وُ 

سرها از گریبان ها برون آیند

نسوزد تیغ سرما 

دست و روی رهگذاری را

دل از زیبایی نوروز فرخنده

دوباره غرق رؤیا شد.

افق،

بی انتها آبی‌ست

و خورشید جهان افروز

به زندان ستبر  ظلمت نُه تویِ مرگ اندود *

پنهان نیست.

دلی دیگر نمی‌لرزد

و در شیب و فراز تنگ و تارِ نیمه‌ی بهمن

دگر پایی نمی لغزد

و جانی

از هجوم ظلمت و سرما

هراسان نیست.

درِ میخانه ها باز است وُ

ساقی نیست پیر پیرهن چرکین

یکی شنگ است وُ شورانگیز،

لباسی تازه پوشیدهَ‌ست؛

تارش عشق، پودَش ناز!

در میخانه ها باز است و رندان

سرخوش و مستانه

می نوشند.

و گوش من

پُر است از بانگِ نوشانوش

و من 

    مست

             از نگاهِ  

                       شوخ وُ 

                                  شادِ 

                                      ساقیِ طنّاز.

در میخانه ها باز است وُ 

بیمی در دلی دیگر نمی رویَد

به یک دستم 

یکی جام پُر از باده،

به دستِ دیگرم

گیسوی رازآمیز دلدارم **

و من؛ چرخان

به آوای دَف شوریده‌جانی 

می کنم پرواز!

… میانِ بستر رؤیای شیرینم

من 

   آیا 

     خواب 

           می بینم؟

پاورقی:

*مهدی اخوان ثالث در معروف ترین شعرش ــ زمستان ــ

خورشید را اینگونه نشان می دهد:

… و قندیل سپهر تنگ میدان

به زندان ستبر ظلمت نُه تویِ مرگ‌اندود، پنهان است!

**اشاره به این بیت از جلال‌الدین بلخی:

یک دست جام باده و یک دست زلف یار

رقصی چنین میانه‌ی میدانم آرزوست.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: