«علی ماجدی» سفیر سابق ایران در آلمان در آذر ۹۷ به دلیل اجرای قانون منع بکارگیری بازنشستگان از سمت خود کنار رفت. وی از تیر ۹۳ در این پست مشغول به کار بود.
ماجدی- ۳ بهمن ۹۷- در مصاحبه با خبرگزاری دولتی ایسنا، اظهارات تأسف برانگیزی بیان کرد. وی در این مصاحبه گفت:
«اروپاییها با ما کار میکنند ولی به ما اعتمادی ندارند. میبینیم که طی این چند وقت چه مسائلی بین ایران و اتحادیه اروپا رخ داده است. من نمیخواهم مسائل را بازگو کنم ولی این اتفاقات باعث شده که اعتماد اروپاییها به ایران از بین برود. با دو، سه عمل اشتباه، اعتمادی که در حال ایجاد شدن بود از بین رفت. باید به کسانی که معتقدند با انجام برخی از عملیاتها و یا خودسریها میتوان منافع ملی کشور را تأمین کرد، به صراحت گفت تصور آنها اشتباه است و اقدامات آنها نه در راستای افزایش قدرت ایران بلکه ضد قدرت است.»
وی در بخش دیگری از این مصاحبه گفت:
«اروپاییها در مورد ادعاهایی که مطرح کردهاند اسنادی آوردهاند که ما نمیتوانیم آن را به راحتی رد کنیم. گرچه آنها نیز نمیتوانند این اسناد را به راحتی اثبات کنند.
ما میبینیم در هنگامی که آقای روحانی به اتریش سفر میکند مسائل آلمان رخ میدهد. قبل از آن نیز مسائل دیگری وجود داشت.
آنها با یک دوگانگی در سیاست ایران مواجه شدهاند، آنها شواهدی برای ادعاهای خود دارند که میتوانند بر روی آن دست بگذارند و در اینجا است که من می گویم این اقدامات این احساس اعتماد و امنیت را دچار مشکل میکند.
روابط بینالملل مبتنی بر احساسات نیست بلکه مبتنی بر واقعیت است و یک حرکت اشتباه هر چند کوچک میتواند این احساس امنیت را از بین ببرد. ما در داخل کشور با موضوعی همچون “عملیات خودسرانه” مواجه هستیم، آیا میتوانیم منکر شویم که در خارج از کشور نیز نمونهای از این اتفاقات رخ نمیدهد؟ عملیاتهایی که اعتماد را دچار خدشه میکند.»
ماجدی در کنار موسویان و روحانی در تیم مذاکره کننده هستهای در عکس نشسته است
بایکوت اسدی توسط سفارتخانههای ایران در اروپا
«اسدالله اسدی» دیپلمات سفارت ایران در وین در اتریش علیرغم مصونیت دیپلماتیک در اقدامی غیرقانونی و به دلایل واهی توسط پلیس آلمان و در جریان حضورش در این کشور بازداشت شد.
این اقدام غیرقانونی و گستاخانه آلمان در حالی رخ داد که در ماده ۲۹ کنوانسیون وین آمده است: شخص مأمور سیاسی مصونیت دیپلماتیک دارد و نمیتوان او را به هیچ عنوان مورد توقیف یا بازداشت قرارداد.
از سوی دیگر، طبق قانون هرگاه یک کشور نماینده کشور دیگری را-که دارای گذرنامه دیپلماتیک است- در خاک خود به دلایل واقعی یا واهی، عنصر نامطلوب بنامد، میبایست او را اخراج کند. به عبارت دیگر اخراج، بالاترین سطح برخورد دیپلماتیک نسبت به حضور، رفتار و عملکرد یک دارنده گذرنامه دیپلماتیک است.
طبیعتاً سفارتخانههای ایران در اتریش، آلمان و بلژیک میبایست به صورت جدی به این رفتار غیرقانونی آلمان و بلژیک در بازداشت دیپلمات ایرانی واکنش جدی نشان میدادند. اما متاسفانه هیچ اقدام قابل توجهی از جمله اجرای «اصل عمل متقابل» از سوی دستگاه دیپلماسی مشاهده نشد.
در این میان، سفرای ایران در اتریش و بلژیک و آلمان روزه سکوت گرفته و به هیچ عنوان اظهارنظری از این افراد در رسانهها منتشر نشد. در بررسی وبسایتهای اطلاع رسانی این سفارتخانهها نیز با کمال تأسف هیچ خبری درخصوص آقای اسدی منتشر نشده بود!
علاوه بر این در خردادماه سال جاری دو دیپلمات ایرانی به دلایل واهی از هلند اخراج شدند. اما سفارت ایران در این کشور و شخص سفیر هیچ اقدام قابل توجهی در پاسخ به گستاخی هلند انجام نداد.
ماجدی یا ماجدیها!
قطعاً نوع نگاه و اظهارات ساختارشکنانه «علی ماجدی» درخصوص سیاست خارجی به دوران بازنشستگی وی محدود نمیشود. اینکه بگوییم وی اکنون بازنشسته است و دیگر اظهاراتش در جایگاه یک دیپلمات ارشد و شاغل نیست و ارتباطی به وزارت خارجه ندارد، در حقیقت پاک کردن صورت مسئله است.
این فرد با همین رویکرد سالها در پستهای مهم در دستگاه دیپلماسی مشغول به کار بوده است. نوع عملکرد سفارتخانههای ایران در اتریش، بلژیک و هلند در پیگیری و احقاق حق دیپلماتهای ایرانی در ماههای اخیر نیز نشان دهنده این مسئله است که گویا سفرای ایران در این کشورها نیز احتمالاً با ماجدی هم نظر و هم عقیده هستند.
گویا ما علاوه بر ماجدی، با ماجدیها در سفارتخانههای اروپایی ایران مواجه هستیم. با بررسی دقیق در این موضوع، قطعاً پاسخ این سؤال پیدا خواهد شد که بی عملی دستگاه دیپلماسی در پیگیری آزادی دیپلمات ایرانی از کجا نشأت میگیرد. مشرق
