فرصت‌ طلب تشنه قدرت وسودای سلطنت؛ شازده حسرت به دل در آینه واقعیت

محمود نیشابوری

در این آشفته بازار سیاست ایران، جریانی که چهل وهفت سال است در حسرت بازگشت به کاخ های از دست رفته می سوزد، امروز بیش از هر زمان دیگری چهره واقعی ونزار خود را نشان داده است. 

جریان سلطنت طلبی نه برنامه ای برای ایران دارد ونه درکی از مردم ایران، تنها بر موج سواری وفرصت طلبی زنده است. ودر رأس آن، شازده ای که نامش با حسرت گره خورده است.

رضا پهلوی، مردی که در تمام این سالها نتوانسته از سایه نام پدرش خارج شود، امروز به یک روایت تکراری وخسته کننده تبدیل شده است. وقتی حرفی برای گفتن از خودش ندارد، به مادرش پناه می برد. در هر مصاحبه ای، از دلسوزی فرح پهلوی برای ایران می گوید، گویی می خواهد با کارت عاطفی مادر، مشروعیت سیاسی بخرد. مادری که برای نسل جدید ایران، نماد همان شکاف عمیق طبقاتی وبی خبری دربار از درد مردم است.

وقتی نوبت به همسرش می رسد، نمایش مضحک تر می شود. یاسمین پهلوی با ژست “ما و شوهرم ایران را سرپرستی می کنیم” ظاهر می شود. ادبیاتی ارباب رعیتی که انگار ایران یک ملک شخصی است که به ارث به آنها رسیده و قرار است آن را سرپرستی کنند. این نگاه قیم مآبانه، توهین مستقیم به ملتی است که برای حق تعیین سرنوشت خود انقلاب کرد، جنگید و هزینه داد. ملت ایران نیاز به سرپرست ندارد، نیاز به خادم دارد.

اما اوج سقوط اخلاقی این جریان را باید در دو صحنه اخیر دید:

اول: وکیل بی شخصیت ودفاع از شکنجه گر‍ 

در حالی که اسناد وروایت های قربانیان ساواک هنوز زنده است، می بینیم وکیلی که خود را مدافع حقوق بشر جا می زند، با وقاحت تمام از پرویز ثابتی، رئیس اداره سوم ساواک دفاع می کند. این همان لحظه ای است که نقاب ها می افتد. چگونه می توان همزمان از آزادی و دموکراسی دم زد و از نماد سرکوب و شکنجه دفاع کرد؟ این دفاع، دفاع از یک فرد نیست، دفاع از تفکر شکنجه و خفقان است.

دوم: تطهیر ساواک ‍

 عرفان قانعی فرد بلند می شود ودر کمال بی شرمی می گوید :”ساواک شکنجه نکرده”. این جمله، سیلی به صورت هزاران زندانی سیاسی، خانواده های داغدار و تاریخ معاصر ایران است. این تحریف تاریخ، تلاشی مذبوحانه برای سفید شویی رژیمی است که با شکنجه و سانسور شناخته می شد.

و در همین میان، چهره های فرصت طلبی مثل آن مزدور که هم با شاهی ها عکس یادگاری می گیرد و هم با آخوندها، تکلیف این جریان را روشن می کند. اینها نه به ایران فکر می کنند، نه به پادشاهی، نه به جمهوری. اینها تنها به یک چیز فکر می کنند: قدرت. امروز با عمامه عکس می گیرند اگر نان داشته باشد، فردا با تاج، اگر سفره ای پهن باشد.

شازده حسرت به دل امروز در بن بست کامل است. نه در داخل ایران پایگاه مردمی دارد، نه در خارج از کشور توانسته اپوزیسیونی متحد بسازد. تمام سرمایه اش دو چیز است: تفرقه انداختن دربین مخالفان رژیم و تعریف کردن از مادرش. او نه رهبر یک جنبش است، نه صاحب یک ایده. او فقط وارث یک نام است که آن نام هم در ایران امروز، برای اکثریت مردم، یادآور دیکتاتوری و وابستگی است.

سودای سلطنت، سودای بازگشت به گذشته ای است که دیگر وجود ندارد. ملت ایران از تاج وعمامه عبور کرده است.

آری مردم ایران نه شاه می خواهند، نه شیخ بلکه از دولت دموکراتیک با طرح ۱۰ ماده ای خانم مریم رجوی حمایت می کنند که مقاومت مردمی و ریشه داری را نمایندگی می کند با خیل بیشماری از شهدای مقاوم و سر فراز.