قیام آبان؛ آتشفشان خاموش ‌نشدنی یک ملت

ابوذر غفاری

از انفجار خشم عمومی تا انباشت نیروی دگرگونی؛ آبان نمرده است؛ نبض قیام در رگ‌های تاریخ زنده و پویاست.

قیام آبان ۱۳۹۸ نه حادثه‌ای گذرا در تاریخ ایران، بلکه نقطه عطفی در رویارویی جامعه با حاکمیت ولایت فقیه بود؛ خیزشی که نشان داد انباشت نارضایتی های اجتماعی می‌تواند در فرصتی کوتاه به انفجاری سراسری تبدیل شود. سرکوب خونین این قیام، هرچند خیابان‌ها را موقتاً خاموش کرد، نتوانست علل و زمینه‌های آن را از میان ببرد.

امروز، بحران‌هایی که آبان را شعله‌ ور کردند، نه تنها از بین نرفته‌اند بلکه بسیار عمیق‌تر و گسترده ‌تر شده‌اند. فقر، تورم، بیکاری، بحران آب، تخریب محیط زیست، فرسایش بنیان‌های معیشت و سرکوب و اعدام بی وقفه، زندگی میلیون‌ها ایرانی را در تنگنای فزاینده‌ای قرار داده‌اند. شکاف میان جامعه و حاکمیت نیزهمچنان پابرجاست؛ شکافی که با سرکوب ومحروم ‌کردن مردم ازآزادی وعدالت، ترمیم‌ پذیر نمی‌شود.

در این میان، تجربه قیام‌های پیاپی، اهمیت پیوند میان نارضایتی اجتماعی، آگاهی سیاسی وسازمان ‌یافتگی نیروهای معترض را برجسته کرده است. هیچ تحول پایداری صرفا از خشم عمومی زاده نمی‌شود؛ تداوم وگسترش آن به همبستگی اجتماعی، برنامه روشن ونیروی سازمان ‌یافته نیاز دارد.

هم‌زمان، فرسایش مشروعیت داخلی و محدودیت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی، توان حکومت برای مدیریت بحران‌های انباشته را کاهش داده است؛ هرچند زمان و شکل تحولات آینده را نمی‌توان قطعی پیش‌ بینی کرد.

آبان پایان نیافته است؛ در حافظه زخمی اما بیدار یک ملت، در فریادهای فرو خورده و درآرزوی دیرپای آزادی، همچنان زنده است. خون جان‌ باختگان آن در سکوت زمان گم نخواهد شد وشعله‌ای که از دل آن خیزش برخاست، با سرکوب و فراموشی خاموش‌ شدنی نیست. تاریخ را نمی‌ توان به عقب راند واراده ملتی را که آزادی را برگزیده است، برای همیشه دربند نگاه داشت. آبان، نام یک روز در تقویم نیست؛ نام یک عهد تاریخی است: عهد ایستادگی تا گسستن زنجیرهای استبداد وگشودن افق آزادی. این آتشفشان هنوز در ژرفای جامعه می‌تپد؛ وروزی که اراده رهایی به نیروی دگرگونی بدل شود، آبان نه خاطره‌ای از گذشته، بلکه فصلی نو در تاریخ ایران خواهد بود؛ فصلی که در آن، آزادی از آرزو به واقعیت بدل می‌شود.

آری، آبان ۹۸ پایان نیافت؛ تاریخ را ورق زد. آبان نمرده است؛ نبض قیام همچنان در رگ‌های تاریخ می‌تپد، زنده وپویا؛ تا روزی که آرمان آزادی ودموکراسی از رویا به واقعیت بدل شود.