ابوذر غفاری
سازمانیافتگی؛ ستون فقرات هر جنبش می باشد وهیچ موجی بدون شبکه دوام نمیآورد.
تبدیل کمیت به کیفیت و گذار از اعتراض به کنش رادیکال
قیام ۱۴۰۴ ورود به مرحلهای از تحول در کنش جمعی است؛ مرحلهای که در آن، تا همین لحظه، انباشت نارضایتیهای اجتماعی (کمیت) به یک جهش و دگرگونی کیفی در الگوهای بسیج مردم، سازمانیافتگی و رادیکالیزهشدن انجامیده.
در نظریههای کلاسیک جنبشهای اجتماعی، “تبدیل کمیت به کیفیت” به لحظهای اشاره دارد که فشارهای پراکنده و مطالبات منفرد، به آستانهای میرسند که شکل کنش جمعی را دگرگون میکند.
این لحظه سرآغاز امید است، نماد ایستادن “چون کوه”. این لحظه آزمونی است برای سنجش بلوغ سیاسی جامعه.
قیام ۱۴۰۴ براساس همه خبرها و وقایع اتفاق افتاده در این قیام، نمودی از این آستانه می باشد. سالها نارضایتی، اعتراضهای پراکنده و مطالبات سرکوبشده، در قیام ۱۴۰۴ به نقطه و آستانهای رسید که شکل کنش اجتماعی را تغییر داد. آنچه پیشتر تصویری ذهنی بود یعنی امید به اثرگذاری واقعی مردم، به تجربهای عینی بدل شد. این لحظه، نماد عبور از تماشاگر بودن به کنشگر شدن است.
جایی که اعتراضات محلی و مطالبات روزمره پراکنده به الگوهای گستردهتر بسیج، پیوستگی، سازمان یافتگی و در موارد متعددی، به کنشهای رادیکال تبدیل شدند.
رادیکالیزهشدن زمانی رخ میدهد که بخشهایی از جنبش به این نتیجه میرسند که ابزارهای پیشین (اعتراضات نمادین، اعتصابات محدود، فشار رسانهای) برای تغییر کافی نیست.
طبعا این گذار با افزایش هزینهها، برای کنشگران و جامعه همراه است، زیرا که انقلاب قیمت می خواهد و دستیابی به دموکراسی و آزادی مفت و مجانی به دست نمی آید و بهای سنگینی را طلب می کند.
رادیکالیزهشدن نشانهٔ بلوغ جنبش است که به ائتلافهای گستردهتر و فشار مدنی پایدار میانجامد، و جامعه را از چرخهای که خروج از آن دشوار به نظر می رسد، خارج می کند.
رادیکالیزه شدن جنبش، همچنین موجب اتحاد اجتماعی می گردد و اتحاد اجتماعی، همان سوختی است که موتور گذار را روشن نگه میدارد.
ارتقاء و رشد چشمگیر سطح سازمانیافتگی و گستردگی و وسعت آن طی قیام ۴۰۴ در تاریخ کشور ما بی نظیر است.
این قیام و این تحول پیامدهای کوتاهمدت و بلندمدتی با خود به همراه دارد که سمت گیری همه آن ها در جهت مشروعیت سیاسی و انسجام اجتماعی بیشتر و بی گسست تر است و به مسیرهای گذار به نظم دموکراتیک و پایدار راه می برد.
برخی از دستآوردهای قیام ۴۰۴
در یک کلام، قیام دی ماه ۴۰۴ در “سطح عمومی و اجتماعی” گل داد و مژده داد که “دیگر دوران و عهد اعتراض و کار آرام سیاسی و مسالمت آمیز” به سر آمده و زمان قهر انقلابی و عمل سازمانیافته مسلحانه فرا رسیده است.
این امر پر خیر و برکت جای هزاران تهنیت و تبریک به مردم ایران و به همه مجاهدان، مبارزان و آزادی خواهانی دارد که سال ها برای آن تلاش نموده و قیمت و بهای سنگین آن را با زندان و با رنج و خون و شکنج فراوان پرداخت کرده اند.
آری، در این قیام همه آنچه که سال های سال جزء آرزوها و آرمان های والای انقلابیون و آزادی خواهان اصیل و حقیقی بود و نسبت به آن یک تصویر ذهنی و ایده آل وجود داشت، تجسم مادی و عینی یافت.
برای اولین بار در تاریخ میهن ما سلاح توسط مردم و توده ها بکار گرفته شد و عملیات مسلحانه توسط کانو های شورشی سازمانیافته و بخشی از توده ها، در سطحی نسبتا وسیع، پا به عرصه عمل گذاشت و این دستآورد کمی نیست.
اگرچه به خصوص به دلیل قطع اینترنت و عدم وصل ارتباطات، به طورتقریبا کامل، میزان زیادی از خبرها هنوز دریافت نشده و بسیاری از رویدادها منتقل نگردیده، ولی بر اساس همین میزان اخبار، تا همین لحظه کاری صورت گرفته کارستان و عجیب و شکفت انگیز، که خارج از تصور بود و حتی برای کسانی که از نزدیک دست در آتش داشتند و برای ایجاد چنین لحظاتی مدام تلاش می کردند، “در این ابعاد” قابل پیش بینی نبود و خارج از انتظار آنان بود. زیراکه، “حرکت و رشد انقلاب و پیشرفت کمیت ها، مانند رشد بذر در زیر خاک، تا لحظه بروز و وقوع مکانیزمی نامرئی دارد و در نقطه تبدیل شدن به کیفیت و جهش نمود عینی پیدا می کند و قابل رؤیت می گردد.”
اگر فقط و فقط اخبار پخش شده از کانال های رسمی خود رژیم و سخنان برخی از سران حکومت و یا فرماندهان نیروهای سرکوبگر در نظر بگیریم، معلوم می شود که ضربات نظامی سنگینی به رژیم وارد آمده و نیروهای سرکوبگر رژیم تلفات مادی و خسارات زیادی را در زمینه های مختلف متحمل شده اند. از تسخیر کامل برخی شهرها و یا قسمت هایی از شهر در نقاط مختلف کشور تا حملات متعدد به برخی مراکز سرکوب و تسخیر و خلع سلاح یا به آتش کشیدن این اماکن، از آمار بالای خاکسپاری کشته ها در بسیاری از شهرهای بزرگ و کوچک تا تعداد فرماندهان به هلاکت رسیده نیروهای سرکوبگر و از خلع سلاح نیروهای سرکوبگر در خیابان ها تا به آتش کشیدن امکانات، خودروها و موتور سیکلت های آن ها، آن هم در ابعادی وسیع (خود رژیم به این ها اعتراف کرده و تنها در یک مورد فرمانده نیروی انتظامی رژیم خبر به آتش کشیده شدن دویست دستگاه موتور سیکلت در تهران را اعلام نمود) و بسیاری موارد دیگر.
خلاصه این که موجی سونامی گونه از کیفر دادن جلادان و سرکوبگران در جامعه رخ داد.
در حال حاضر نیز همچنان جنگ و گریز شورشگران و بخش هایی از مردم با نیروهای سرکوبگر در چند شهر از جمله تهران، کرمانشاه، سرپل زهاب، خوی و چند شهر دیگر ادامه دارد.
قسمت دردناک این قیام اما خون های پاک ریخته شده و از دست رفتن جان انسان های بی گناه و قهرمانی است که به بی رحمانه ترین شکل ممکن توسط دژخیمان خامنه ای و نیروهای سرکوبگر ضد مردمی و ضد ایرانی این رژیم سفاک به قتل رسیدند. در عین حال که شهیدان این قیام جزء افتخارآفرین ترین شهدای تاریخ ایران هستند، قطعا و به یقین ذره ای از این خون ها به هدر نخواهد رفت و دستآوردهای عظیم وگسترده آن به زودی در سرنگونی تمام عیار نظام منحوس و نکبت بار “ولایت فقیه” به بار خواهد نشست.
خون هایی که در این قیام به زمین ریخته شدند آنقدر پر خیر و برکت هستند که جوشش شان از هم اکنون بخشی از محصول و ثمره خجسته و مبارک خود را بازتاب داده است: “خنثی کردن فتنه ها و توطئه های رژیم و هم پالگی هایش و شتاب گرفتن محو کردن و از میدان به در کردن آلترناتیو دست ساز و جعلی سلطنت، که با رادیکالیزه شدن هرچه بیشتر جنبش و قیام مردمی چون کف روی آب محو و نابود خواهند شد.”
چرا که، رادیکالیزه و مسلح شدن و وارد شدن سلاح در یکجنبش در سطح عمومی، اصلی ترین پادزهر دفع سموم سیاسی داخلی و بین المللی است. بدین معنی که در صورت گسترده تر شدن و همه گیر شدن، هم راه را بر هرگونه توطئه خارجی و یا منحرف کردن مسیر انقلاب توسط نیروهای خارجی و استعمار می بندد و هم خنثی کننده و نابود کننده هر نیروی غیر دموکراتیک داخلی و مشخصا دیکتاتوری ستم شاهی می باشد. یعنی که این مکانیزم، پولادین ترین حفاظ و مستحکم ترین و نفوذ ناپذیرترین چتر حفاظتی ارزش های دموکراتیک و آزادیخواهانه در برابر استعمار و ارتجاع و ضد انقلاب غالب و مغلوب است.
بی تردید این قیام عظیم، منشاء امید و امیدواری است و بهمثابه لحظهای امیدآفرین و جهشی کیفی در کنش جمعی تصویر میشود.
اوضاع هر طور هم که بچرخد، بی تردید قیام دی ماه ۴۰۴ سکوی پرش و پیدایش افق های جدیدی خواهد شد افق هایی که بی گمان دیر یا زود بساط فاشیسم آخوندی را درهم خواهد ریخت و راه را بر هرگونه موج سواری و خونخواری از اساس خواهد بست.
قیام دی ماه ۴۰۴ موجی ایجاد کرده که میتواند به نظمی آزاد، دموکراتیک و پایدار برسد و با عینیت بخشیدن به پیوستگی و وحدت اجتماعی، مانع این می گردد که جنبش در گرداب تقابلهای فرساینده گرفتار شود.
پیش به سوی همه گیر شدن مبارزه مسلحانه تا دفن تمام عیار فاشیسم مذهبی و به گور سپرده شدن تاریخی کامل تفاله ها و پس مانده های دیکتاتوری سلطنتی.
