محمود نیشابوری
۱۷ژوئن ۲۰۰۳ یکی از سیاه ترین صفحات تبانی غرب با استبداد مذهبی حاکم بر ایران است. صبح آن روز، به دستور دولت ژاک شیراک، بیش از ۱۳۰۰ پلیس مسلح فرانسه به مقر شورای ملی مقاومت ایران در اورسورواز یورش بردند. هدف، ضربه به قلب مقاومت سازمان یافته مردم ایران بود. نامش را گذاشتند «عملیات پلیس». اما در حقیقت، توطئهای بود طراحی شده در تهران واجرا شده در پاریس.
معامله پشت پرده
دولت شیراک در آن سالها در پی قراردادهای نفتی و تجاری با رژیم ملاها بود. بهای این قراردادها، قربانی کردن اصلیترین آلترناتیو دموکراتیک حکومت ایران تعیین شد. سازمان مجاهدین خلق که بعد از افشای سایتهای اتمی نطنز و اراک، پوزه ملاها را به خاک مالیده بود، باید ساکت میشد. دستگاه قضایی فرانسه به بهانه «تروریسم» به اورسوروازریخت، در حالی که همین دولت، چشم بر تروریسم دولتی ملاها در سراسر اروپا بسته بود. مریم رجوی و ۱۶۵ تن از اعضای مقاومت دستگیر شدند. خبر مثل بمب در جهان پیچید: فرانسه، مهد آزادی، به پای معامله با ملاها، به خانه مقاومت حمله کرده است.
ایستادگی در قلب توطئه
مریم رجوی در بازداشت، همان بود که در اورسورواز بود: استوار، مصمم، و صدای رسای یک خلق در زنجیر. او دراولین فرصت، از داخل بازداشتگاه پیام داد: «مقاومت یک سازمان و یک نفر نیست. مقاومت، آرمان آزادی مردم ایران است. با دستگیری من، این مشعل خاموش نمیشود». بازجوها فکر میکردند با دستبند زدن به او، جنبش را زمین گیر میکنند. اما ایستادگی او، دادگاه پاریس را به تریبون افشای زدوبند شیراک با ملاها تبدیل کرد. هر روز بازداشت، یک روز رسوایی برای طراحان توطئه بود.
پاسخ آتشین
خبر دستگیری مریم رجوی، هواداران مقاومت را در سراسر جهان به خروش آورد. اما اوج این خروش، در شعلههای فروزانی بود که از پیکرهای به آتش کشیده برخاست. در اعتراض به این توطئه ننگین، ۱۶ تن از مجاهدین و هواداران مقاومت در شهرهای مختلف اروپا دست به خودسوزی زدند. ندا حسنی و صدیقه مجاوری در لندن و پاریس، با تنهای شعله ورشان فریاد زدند: «آزادی بهایی دارد». خودسوزی آنها، سند زنده مظلومیت یک مقاومت و خیانت یک دولت مدعی دموکراسی بود. جهان با بهت به این شعلهها نگاه کرد. ملاها جشن گرفته بودند و دولت شیراک فکر میکرد کار تمام است. اما نمیدانستند که از هر قطره خون و از هر شعله، هزاران رزمنده میروید.
پیروزی شعلههای فروزان
توطئه ۱۷ ژوئن با همه ابعادش شکست خورد. چرا؟
بعد از ۱۱ سال کارزار حقوقی، در سپتامبر ۲۰۱۴، دادگاه فرانسه پرونده را مختومه اعلام کرد. تمام اتهامات واهی «تروریسم» فرو ریخت. قاضی گفت هیچ سند و مدرکی برای این ادعا نیست. یعنی دستگاه قضایی فرانسه، تیر خلاص را به توطئه سیاسی شیراک زد.
مریم رجوی نه تنها آزاد شد، بلکه اورسورواز به کانون جنبش جهانی برای ایران آزاد تبدیل شد. هر سال دهها هزار تن وصدها شخصیت بینالمللی در گردهماییهای مقاومت شرکت میکنند. همان جایی که شیراک میخواست خاموش کند، امروز فروزانتر از همیشه است.
رژیم فکر میکرد با این ضربه، مقاومت تمام میشود. امابرعکس، مشروعیت بینالمللی مجاهدین بیشتر شد. اتحادیه اروپا وآمریکا، نام مجاهدین را از لیست تروریستی خارج کردند. کانونهای شورشی در داخل ایران تکثیر شدند.
۱۷ژوئن قرار بود روز دفن مقاومت باشد. اما به روز تولد دوباره آن تبدیل شد. ملاها در بحران سرنگونی دست وپا میزنند، اما مریم رجوی ومقاومت ایران ایستادهاند.
آن شعلههای فروزان سال ۲۰۰۳ خاموش نشد. آن آتش دردل هر جوان قیامآفرین، در شعارهای «زن، مقاومت، آزادی» ودر کانونهای شورشی زبانه میکشد. تاریخ ثابت کرد: میشود با پلیس وزندان ومعامله، به یک جنبش حمله کرد، اما نمیشود آرمان آزادی را دستگیر کرد.
مقاومت پیروز شد، چون بهایش را با آتش وخون پرداخت. واین آتش، تا روز آزادی ایران فروزان میماند.
