محمود نیشابوری
سوم ژوئیه تنها یک تاریخ در تقویم نیست. روزی است که زمان ایستاد، نفسها در سینه حبس شد و چشمهای منتظر، طلوع آزادی را به تماشا نشستند. در گرماگرم تابستان ۲۰۰۳، وقتی توطئهها چون ابری تیره بر سر اشرف نشانان سایه افکنده بود، دستان عدالت از آستین تاریخ بیرون آمد و نام مریم رجوی را با مرکب رهایی نوشت.
وقتی یورش، آغاز پیروزی شد
۱۷ژوئن آن سال، هفده ضربت ناجوانمردانه بر پیکر مقاومت فرود آمد. میخواستند با دستگیری رئیسجمهور برگزیده مقاومت، قلب تپندهی آزادیخواهان ایران را از تپش بازدارند. اما غافل بودند که ریشههای درخت مقاومت، در خاک وفا وایمان مردمی ریشه دوانده است که سوگند خوردهاند تا طلوع صبح رهایی، آرام نگیرند.
ساعتها، روزها وشبها گذشت. سلول انفرادی، بازجوییهای پیاپی و اتهامهای از پیش نوشتهشده، هیچکدام نتوانست لرزه بر ارادهای بیندازد که سالها پیش، خود را نذر آزادی کرده بود. در آن روزهای سخت، خیابانهای پاریس، برلین، لندن و استکهلم به صحنه فریاد شد. ایرانیان آزاده، با آتش اشک و خشم، زنجیری از همبستگی ساختند که هیچ توطئهای را یارای گسستن آن نبود.
آزادی، تولد دوبارهی یک ملت
سوم ژوئیه ۲۰۰۳، درهای زندان بر مریم رجوی گشوده شد. اما این فقط آزادی یک زن نبود. این رهایی یک آرمان بود. روزی که جهان دید اتهامها پوشالی بود و عدالت، هرچند دیر، اما سرانجام لب به سخن گشود. او بیرون آمد، استوار چون کوه دماوند، با لبخندی که به توفان توطئهها میگفت: «ما ماندیم، چون حق با ماست».
آن روز، مقاومت ایران از دل یک نبرد نابرابر، سربلند بیرون آمد. ثابت شد که میتوان با دست خالی، اما دلی پر از ایمان، در برابر زر و زور و تزویر ایستاد و پیروز شد. سوم ژوئیه سند حقانیت نسلی شد که شکنجه را تاب آورد، تبعید را به جان خرید، اما هرگز پرچم آزادی را بر زمین نگذاشت.
شکوه یک پیروزی
امروز، وقتی به سوم ژوئیه مینگریم، فقط خاطرهی یک آزادی را مرور نمیکنیم. ما در آیینهی آن روز، سیمای ملتی را میبینیم که نمیخواهد زیر بار استبداد بماند. میبینیم که توطئه، هرچقدر هم پیچیده، در برابر ارادهی مردم به زانو در میآید.
مریم رجوی در آن روز آزاد شد، اما آزادی او آغاز راهی بود که تا امروز ادامه دارد: راهی به سوی ایرانی آزاد، آباد ودموکراتیک. راهی که هر قدم آن با خون شهیدان ورنج اسیران فرش شده است.
سوم ژوئیه یادآورمیشود که شب هرچقدر هم تاریک باشد، سرانجام سپیده دم از راه میرسد. وآن سپیده دم، نامش مقاومت است. مقاومتی که شکست نمیشناسد، تسلیم نمیشود و تا روز پیروزی نهایی، از پای نمینشیند.
یاد سوم ژوئیه، مشعل راه آزادی باد
سه ژوئیه،
یک توطئه،
یک همدستی مزورانه،
انبانی از دروغ و تهمت و افترا،
فرق تاریکی شکافته شد؛
مریم چو فرشتهای
بر بال ستارگان نشسته بود،
آرام و آزاد و خندان،
دور از دسیسهی اهریمنان،
در سپیدهی رهایی رهیده بود
